Öyle yalnız kaldım ki içimde
Acıların kıyısına vurmuş bir yürek
Hayret etmiyorum artık hiçbir şeye
Nerde başlar yalnızlık
Bilmiyorum.
Gözyaşları akıttım
İçimde hasretler büyüttüm
Güllerini suladım fısıltı bahçelerinin
Kaç gecenin yalnızlığını öptüm yıllarca.
Şimdi ben sana soruyorum
Hadi söyle
Nerde başlar yalnızlık,
Bir tek bana mı uzak aşklar
Yıldızlar nasıl parlak, nasıl kokardı
Gecenin mavisiydi oysa
Kaçak sevişmelerim ardından
Gün aydınlığının mavisini
Yeniden verir misin bana.
Hüzünler saklıyorum
İğde çiçeklerinin solup uyuduğu
Leylim leylim rüzgarların estiği
Kanayan gül kurusu akşamlara şimdi
Gölgeler çiziyorum.
Her şeyi geçtim
Hani bu kadar da olmaz derler ya
Şaşırıyorum şimdi,
Ne çok kelimenin kanına girmişim yok yere
Evet;
Ne çok şiire düştü adın hece hece
Yüzünü taşıdım yakamozlara kaç gece.
Kahvem soğumuş fincanda
Usul usul çökmekte yalnızlık dibe
Isırır yüreğimin kıyısından
Unuttuğumu zannettiğim
Gözlerimin buğusu.
İnce ince sızıdır
Hep böyle başlar yalnızlıklar
Yabancılaşıyor
Rüzgarını alıp götürüyor
Adına vedalar yazılmış sevdalar.
Nerde başlar yalnızlık
Nerde başlar yalnızlık?
Bir anlat bana.
