Şaşkınlık İşte

Durmaksızın kendine kanayan bir yara 
Neler çekmedim ki neler 
Benliğimi yokluyorum 
Öylece duruyor tutunduğu yerde hala hayalin 

Sayısız yalnızlıklardayım 
Herhangi bir boşluğa ulaşmak gibi 
Sayısız kırılma anlarıyla dolu hayatım. 

Son bakışının kaldığı 
Ürpertilere sarılmış gözlerin 
Kokunu saldığın o dar sokak 
Aklımda hep. 

Nihayet akşam 
Günün sonu hep sesini aradım 
Geçerken uğrayan bir dönence gibi 
Tam yakaladım derken 
Elinden kaçırıyorum hayalini, 
Dokunuyorum masada duran resmine 
Çok dalgınsın, susuyorsun. 

Derken ertesi gün çıkagelir 
Kaç kez kalkıştıysam boşuna 
Her keresinde sıfırdan başlasam olmuyor 
Karar veremedim bir türlü 
Akşama vazgeçiyorum 
Usandım usanmasına da 
Şaşkınlık işte olmak 
Şaşkınlık işte 
Vazgeçemiyorum...!