Hüzünlü bir gülüştür yüzüm

Ben hep böyle suskun kalmadım hiç 
Hüzünlü bir gülüştür yüzüm aslında 
İçimde dalga yayılan bir hicran 
Yaşadım acılarımı bir yorgun gezgin gibi 
Güneşimi kaybettim zamanla. 

Bir şeyleri silmiyor zaman 
Yaralarımı çok özledim galiba 
Dilinin ucuna gelmiş 
Anlatamam, anlatamam yüreğimden geçenleri 
Konuşsam fırtınalar kopacak biliyorum. 

Her yenildiğimde ayağa kalktım yeniden
Kanadı kırılmış ürkek bir güvercin gibiydi yüzüm
Tutamadılar uzanan dallarımı
Kırdılar, en çokta ona yandım.

Yanmaya değer miydi bilmiyorum ama
Üstüne anlam yüklediğim
Altını çizdiğim gizli özneler yanlışmış meğer
Kayıp yıllarım var derim sadece.

Zaman geldi bugüne
Artık eskisi gibi değilim
Yalnız içimde garip bir ürperti var
Anlıyorum ki beni hiçbir şey ısıtmayacak.

Beni hayallerle avutan
Sonu mutlu biten masallarım olmadı
Hüzünlü bir gülüşle yüzüm
Gidiyorum yalnızlığımla baş başa artık...