Zamansız

Uyandım, 
Birer birer sönüyordu sokak lambaları 
Gözlerini ovuşturmaktaydı sabaha şafak 

Tuhaf bir sıkıntı bu sabah içimde 
Bir fısıltı çağırıyor sanki beni sessizce 
Konuşmak ihtiyacı gibi 
Peşinden hiç ayrılmıyor 
Eski bir sevdanın ayak sesleri gibi 
Hâlâ mahçup 
Hâlâ ürkek 
Hâlâ çocuk. 

Şöyle bir baktım 
Senden ne kalmış diye geriye 
Sıvası dökülmüş bir duvar 
Bir resim 
Tahta bir masa 
Eşyalar toplanmış 
Kırık bir sandalye 
Bir balkon 
Pervazlarında 
Çiçekler susuz ve mahzun. 

Sonra;
Suladım çiçekleri
Çay demledim
İçimi ıstır,
İyi gelir diye sensizliğime
Oturdum
Sonuna kadar açtım sesini şarkıların
Dumanlı bir uğultu
Her zamanki haliyle çaresiz
Sessiz bir yağmur başladı
Her zerresinde tenimin
Belki bir sancı
Belki bir sancı
Zamansız ...