Rüzgarın Dudak izi.

Yıldızsız koyu bir gece 
Karmaşık renklerle çoraklaşıyor gözlerim 
Dağlardan süzülerek gelen 
Karanlıkta ıslık çalmakta 
Gecenin üstüne sert bir rüzgar. 

Oysa mevsim bahar şimdi 
Nergisler, menekşeler, sardunyalar 
İpek ibrişim dokuyan ağaç yaprakları 

Bir bir savrulmakta çaresizce ayazda. 

Dilimde esrik bir şarkı 
Sesini arıyorum geçenin 
Şehrin ara sokaklarında. 

Gölgelere yaslanmış oysa 
Loş ışıklı. lambaları 
Karanfil kokulu gül bahçeleri.

Dışarısı buz gibi
Perdeleri inmiş, lambalar sönmüş
Derme çatma evlerde
Herkes ve her şey
Sessiz bir sohbetin içinde sanki
Kim bilir hangi acılarla beslenmekte
Hangi iki nokta arasında salınıp durmakta
Kim bilir hangi görünmez hikâyeler ağıyla bağlı yürekleri.

Oysa mevsim bahardı şimdi
Niye ki bu sessizlik
Niye bu suskunluk, bu tedirginlik
Niye böyle olduk biz
Galiba;
Rüzgarın yüzümüzü okşayan
Dudak izinde gizli
Dudak izlerinde saklı..!